Eenheid

Het begint te regenen, ik loop naar buiten en het lijkt alsof ik me in een hele andere wereld begeef. Tranen schieten in mijn ogen. De hele wereld ruikt naar een mengeling van lieve vrouwe beddestro, kruidig hout en meiregen. 
Alles is zo groen, wolken van groen. En tussen de bomen hangen nevels van voelbare groeikracht. Dit is mijn wereld, door mijn zintuigen beleeft, zo onbeschrijfelijk mooi, de herkenning zo diep. Maar met dat besef ook de eenzaamheid. Want mijn wereld, impliceert een andere wereld dan de meeste mensen ervaren. 
Het voelt als een hele andere realiteit met een stolpje erover heen. Er moet een brug zijn, maar waar. Ik hoor de moeder roepen, ik laat me meezuigen in de duizelingwekkende werelden die achter elke zintuiglijke beleving schuil gaan. Laat me gaan….eindeloos…..zweef ik ….wordt ik mee gezogen. In de verste verte …in de diepste diepte..en ik herken….zo diep. Tranen stromen over mijn wangen. Ik voel thuis…de moeder…de aarde….alles. Een schreeuw…uit het diepst van mijn ziel….weer voel ik dat ik geboren wordt. Pijn, liefde, licht, duisternis ik ervaar alles tegelijkertijd. De oerschreeuw van het ontstaan en het uitdijen wat er op volgt, ik sta op de rand. Voel alles wat me tegenhoud en de alles overheersende drang om mezelf naar buiten te brengen. Hoe lang blijf ik nog steken in dit gevecht.  

Ik Adem in…kom maar….kom maar… en Adem uit…laat maar gaan…laat maar gaan. Op de adem laat ik mezelf helemaal binnenkomen en er ontstaat rust. De volheid van mezelf, alleen maar mezelf. Een universum op zich…ik laat mezelf drijven. De beelden volgen elkaar op van alles wat ik ben en ik weet alles wat er te weten valt. Ik weet dat ik de scheiding van “binnen en buiten” zelf maak. In deze eenheid bestaat geen scheiding. Alles wat er ooit was is er nog steeds, alles wat ik voel is, niets is ooit verloren. IK BEN AL WAT IK BEN